per nòtri buciàsci, chèli i éra li predilèti,
ma de ghèi alùra ‘l gh’éra gnàa l’umbria
per nòtri büli dèla cuntràda de S. Maria.
la vedüü ‘l vèciu Pédru che sira e matìna
ìl pipàva de brüt che ‘l paréva ‘n camin
‘l g’à dìcc: àa nòtri ’l pias fümà ‘n pitìn,
viàl giù per ‘l stùmach e tràl fò del nas”.
‘L vèciu Pédru che l’éra un gran balòs
la vedüü ‘na fèmna cun giù ‘n del scòs
la tiràa ‘n bùf de pipa e cùn fò busèca
‘l g’à dicc al Luciànu che lüü ‘l pipàva
bàrba de sörgu e ìscì ‘l risparmiàva.
‘n sa corüü ‘n dèla sò crapéna de piàch ,
sü la ringhéra ‘l Pédru ‘l tacàva sü li puiàti,
e fò per la teràza ‘l spianàva àa li patàti.
‘nrutulàdi cun carta de giurnàl fàccia a fèti.
Chèla del Màriu e del Luciànu l’éra gròsa,
pòo ma tacàa a pipà de brüt e sénsa pòsa.
Che guduria! ‘N usàva e ‘n grinàva cùma danàa,
pòo ‘n de bòt ‘l Màriu che l’éra de Gèsa e de uratòri
’l g’à aparüü S. Pédru che ‘l fùmava cun dès suòri.
‘l cridàva cun la bàva àla bùca e öcc sbarlatàa
“ Scultìi! ‘L vèciu Pédru i l’à fàcc sindàch de Tiràn
d’ùra ‘nnanz ‘n maiarà gran mùschi e tavàn !” .
sòo curü giù ‘n curt dal Pédru cuma ‘na saèta.
Gòo rufianàa tütt ! L’à grignàa cun la bàla de l’öcc ,
pòo l’è corüü sü ‘n crapéna e per destö ‘l malöcc
pòo la dìcc: buciàsci, vuléuf gudè ‘n pìt de Paradìs,
ma adès i capìi che l’è mèi maià pulénta e chisciöi
fina a che s’è raisìn e sa pìscia amò ‘n dei lenzöi .
(lettura di e.m.)